Zakaz zabudowy oraz wysokość masztów w planie zagospodarowania przestrzennego

Autor: Oprac.SSZ / 20.12.2012
ORZECZNICTWO 31 7 2010 31

Rada nie może określać zakazu zabudowy w oderwaniu od pojęcia „budowy” zawartego w prawie budowlanym. Natomiast może określić maksymalną wysokość masztów telekomunikacyjnych, określając ją procentowo w stosunku  do już istniejących obiektów.

 

Rada Gminy w N. podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar wsi K. Wojewoda powyższą uchwałę zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej unieważnienie. Jego zdaniem rada nieprawidłowo również określiła maksymalne wysokości dla masztów oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Określanie wysokości w odniesieniu do innych obiektów jest bowiem niewystarczające. Ponadto ustanowiony w planie zakaz zabudowy został nieprawidłowo zdefiniowany i faktycznie pozwala na rozbudowanie obiektów.


W odpowiedzi na skargę wójt gminy N. wniósł o jej oddalenie.  Zdaniem gminy ustawodawca nie określił pojęcia zakazu zabudowy. Ponadto zdaniem organu, pojęcie „budowy” określone w ustawie Prawo budowlane nie ma nic wspólnego z pojęciem „zakaz zabudowy” użytym w ustawie o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nieracjonalnym byłoby stanowienie prawa, gdzie z powodu braku mapy w skali wymaganej ustawą (1:1000) a jedynie mapa (1:500) wprowadzono by sytuację nie pozwalającą na odbudowę np. zniszczonych w trakcie powodzi dróg, obudowę i przebudowę istniejących budynków. Stąd przy konstruowaniu treści uchwały, widząc przedstawione problemy, postanowiono określić wskazane ustawą pojecie w taki sposób, aby nie blokować możliwości inwestycji, o których mowa powyżej, z zachowaniem celu ustawy tj. nieurbanizowania terenów. Odnosząc się do drugiego z zarzutów, organ wskazał, że przyjęty w uchwale zapis o wysokości masztów jest jednoznaczny. W jego treści mówi się o dopuszczeniu wysokości wymienionych elementów w wartości nieprzekraczającej 120 proc. wysokości najbliższego (projektowanej lokalizacji) budynku lub drzewa.

Słowo "najbliższe" nie może, zdaniem organu, nastręczać żadnych wątpliwości, co do lokalizacji, z racji na możliwość pomiaru planowanej lokalizacji w stosunku do wskazanych elementów - budynki oraz drzewa są treścią mapy do celów projektowych. Mapa taka jest podstawowym dokumentem i materiałem, na którym sporządza się projekt zagospodarowania terenu na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazane elementy odniesienia posiadają również swój jednoznacznie mierzalny wymiar – bez potrzeby wkraczania na teren posesji właściciela – jakim jest wysokość budynku lub drzewa. Zatem bezproblemowe będzie dla potencjalnego inwestora ustalenie maksymalnej wysokości planowanego do realizacji masztu.

Wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest zasadna. Trudno bowiem za zakaz zabudowy uznać możliwość wykonywania w istniejących obiektach budowlanych m.in. rozbudowy, nadbudowy i odbudowy, a do takiej konkluzji skłania porównanie definicji zawartych w zaskarżonej uchwale. Stanowisko Rady Gminy w N., dopatrujące się uzasadnienia dla tego rodzaju rozwiązania planistycznego we względach celowościowych, nie ma oparcia w przepisach prawa, stanowiąc ich obejście.

Przepisy nie definiują pojęcia „zakazu zabudowy”, lecz jego leksykalne brzmienie nie pozostawia wątpliwości i nie można go wykładać w oderwaniu od definicji budowy zawartej w art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Nie jest natomiast zasadny zarzut niewłaściwego określenia maksymalnej wysokości dla masztów oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Ustawa nie precyzuje bowiem, w jaki sposób parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym m.in. gabaryty obiektów, powinny być określone.

Nie wymaga także, by były to wielkości niezmienne. Ich odniesienie do wysokości najbliższego budynku lub drzewa mieści się więc w granicach swobody planistycznej gminy. Z uwagi jednak na błędne określenie zakazu zabudowy oraz inne błędy WSA stwierdził nieważność uchwały w całości.

(Wyrok WSA w Łodzi z 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 256/10)

Podziel się!

Aby dodać komentarz, zaloguj się.