Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć.
Uzasadnienie:
Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w przepisie art. 113 § 1 k.p.a. są „błędy pisarskie i rachunkowe" oraz „inne oczywiste omyłki".
Zgodnie z wyrokiem NSA z 10 lutego 1994 r. (SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65), sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu.
W wyroku NSA z 23 kwietnia 2001 r. (II SA 863/00) błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki.

Podstawa prawna
• art. 113 § 1 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: DzU z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)

Powrót do spisu treści