Rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu, może go określić jedynie dla konkretnych czynności, ściśle określonych w ustawie o ochronie przeciwpożarowej.

 Rada Miejska w T. 27 listopada 2008 r. podjęła uchwałęw sprawie wysokości ekwiwalentu pieniężnego dla członków ochotniczej straży pożarnej.

Jako jej podstawę przywołała art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (DzU z 2002 r. nr 147, poz. 1129 z późn. zm.). Zgodnie z ust. 1 ww. artykułu, „członek ochotniczej straży pożarnej, który uczestniczył w działaniu ratowniczym lub szkoleniu pożarniczym organizowanym przez Państwową Straż Pożarną lub gminę, otrzymuje ekwiwalent pieniężny. Wysokość ekwiwalentu ustala rada gminy w drodze uchwały."
Do kompetencji rady gminy zastrzeżone zostało zatem ustalenie wysokości ekwiwalentu za dwie rodzajowo i ściśle określone ustawowo czynności, a mianowicie: za udział członków ochotniczej straży pożarnej w działaniu ratowniczym oraz za udział w szkoleniu pożarniczym. Legalna definicja pojęcia „działań ratowniczych" zawarta została w art. 2 pkt 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Termin ten oznacza każdą czynność podjętą w celu ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także likwidację przyczyn powstania pożaru, wystąpienia klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. „Inne miejscowe zagrożenie" to z kolei zdarzenie wynikające z rozwoju cywilizacyjnego i naturalnych praw przyrody niebędące pożarem ani klęską żywiołową, stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska, któremu zapobieżenie lub którego usunięcie skutków nie wymaga zastosowania nadzwyczajnych środków (art. 2 pkt 2 cyt. ustawy). W kontekście powyższego kwestią bezsporną jest, że rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu, umocowana jest do określenia go jedynie w powyższych ramach przedmiotowych, i w żadnych innych.

            Tymczasem w § 1 pkt 2 uchwały Rada Miejska w T. ustaliła ekwiwalent dla członków ochotniczej straży pożarnej za każdą godzinę dyżuru w trakcie zagrożeń oraz każdą godzinę zabezpieczenia imprezy masowej. Wprowadzając taką regulację, rada przekroczyła zakres swego umocowania wynikający z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Ani dyżur w trakcie zagrożeń, ani zabezpieczenie imprezy masowej nie mieszczą się w pojęciach „uczestnictwa w działaniu ratowniczym" czy też „uczestnictwa w szkoleniu pożarniczym". Dla powyższych czynności Rada Miejska w T. nie była uprawniona do ustalenia wysokości ekwiwalentu.

W kwestionowanej uchwale rada posłużyła się pojęciem „działania ratowniczo-gaśniczego", podczas gdy ustawa o ochronie przeciwpożarowej w art. 28 ust. 1 mówi o „działaniu ratowniczym". Jednak wobec prawidłowego, zgodnego z art. 2 pkt 2 cyt. ustawy, zdefiniowania działania ratowniczego, za udział w którym rada gminy jest władna ustalić wysokość ekwiwalentu, uznać należy, iż uchybienie powyższe stanowi jedynie naruszenie o charakterze nieistotnym, o którym mowa w art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Zwrócenia uwagi wymaga jednak to, iż każdorazowo w uchwale należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, tu: w ustawie o ochronie przeciwpożarowej.

Z wyżej wymienionych powodów wojewoda stwierdził nieważność uchwały.

(Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody zachodniopomorskiego  z  23 grudnia 2008 r.,

sygn. NK.4.MN.0911/109/08)