Obowiązek wydawania co roku przez samorządy regulaminów wynagradzania nauczycieli miał je zmobilizować do poszukiwania dodatkowych środków na zapewnienie wyższych dodatków niż gwarantowane przez budżet państwa.

W wypowiedzi przedstawicieli prokuratora generalnego i ministra edukacji narodowej i sportu (por. wyrok TK z 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt K 34/02), czytamy:
Przekazanie kompetencji do określenia dodatków w regulaminach ustanawianych przez jednostki samorządu terytorialnego umożliwia negocjowanie zasad ich wypłacania – na szczeblu lokalnym – z nauczycielami, których dane normy będą dotyczyć. Ponadto nałożenie na jednostki samorządu terytorialnego [corocznego] obowiązku wydawania regulaminów, o których mowa w art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, działa mobilizująco na samorządy, które częściej poszukują dodatkowych środków na zapewnienie wyższych dodatków niż gwarantowane przez budżet państwa na podstawie ustawy. Norma ta jest więc korzystna dla nauczycieli.

Taki sposób rozumowania cechował również posłów w czasie prac legislacyjnych nad ustawą z 15 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Zmiany w Karcie

Karta Nauczyciela reguluje status zawodowy ponad 600 tysięcy nauczycieli, czyli najliczniejszej grupy pracowniczej w sektorze finansów publicznych. Od roku 2000 w ustawie tej wprowadzono, ustawą z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (DzU nr 19, poz. 239), szereg istotnych zmian przepisów regulujących pragmatykę zawodową nauczycieli. Jedną z nich było wdrożenie nowej koncepcji statusu zawodowego, polegającej na zastosowaniu czterostopniowej ścieżki awansu i odpowiednim przyporządkowaniu do nich płac nauczycielskich, powiązanych również z ich aktywnością zawodową oraz zewnętrznie ocenianymi efektami pracy. Ponadto przepisy, które weszły w życie 6 kwietnia 2000 roku, dokonały podziału kompetencji w zakresie ustalania wysokości i szczegółowych zasad określania składników wynagrodzenia nauczycieli. Wynagrodzenia te opierają się łącznie na dwóch aktach wykonawczych, wydanych na podstawie Karty Nauczyciela, to jest rozporządzeniu ministra właściwego do spraw oświaty oraz akcie prawa miejscowego uchwalanym przez jednostkę samorządu terytorialnego. Akt ten jest stanowiony przez JST w trybie regulaminu, zwanego potocznie „regulaminem wynagradzania”. Przy czym należy wyraźnie podkreślić, że akt ten nie jest regulaminem wynagradzania w znaczeniu art. 772 kodeksu pracy.

W wyroku z 10 lipca 2001 r., sygn. akt SA/Wr 2729/00, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż regulamin wynagradzania nauczycieli nie jest regulaminem wynagradzania w rozumieniu art. 772 kodeksu pracy. Regulamin wynagradzania nauczycieli jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i w ujęciu funkcjonalnym jego moc została zrównana z rozporządzeniem wykonawczym. Również w uchwale z 24 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 7/01, Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie siedmiu sędziów, stanął na stanowisku, iż regulamin, o którym mowa w art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, obejmujący swym zasięgiem więcej niż jedną szkołę, nie jest regulaminem wynagradzania w rozumieniu art. 772 § 1 kodeksu pracy.

Powrót do spisu treści